امروزه، پرتودرمانی یکی از کارآمدترین روش ها برای درمان سرطان به شمار می آید. تحقیقات نشان داده است که استفاده از نانوذرات با عدد اتمی بالا مانند طلا، نقره و گادولینیوم به عنوان حساس کننده پرتوی در پرتودرمانی بسیار مؤثر بوده و نهشت انرژی را در اندام هدف به واسطه عدد اتمی بالایشان افزایش می دهند. از سوی دیگر، استفاده از ذرات باردار کوتاه برد، مانند الکترون های اوژه با توجه به انرژی به نسبت کم آن ها، امکان تخریب سلول های بافت آسیب دیده با حداقل آسیب سلول های سالم مجاور را میسر خواهد نمود. در این مطالعه، اثرات انتشار الکترون های رادیونوکلئیدهای گسیلنده الکترون اوژه مانند 99mTc، 201Tl، 123I، 125I،111In و 67Ga بر شکست تک رشته ای(SSB)، شکست دو رشته ای(DSB) از نوع مستقیم و غیرمستقیم و همچنین شکست دورشته ای ترکیبی(Hybrid DSB) در حضور و عدم حضور نانوذرات طلا، گادولینیوم و نقره با استفاده از ابزار Geant4-DNA برای مدل 1ZBB (که از کتابخانه بانک اطلاعات پروتئین انتخاب شده است) مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این مطالعه نشان می دهد؛ از میان گسیلنده های اوژه یاد شده، 125I و99mTc بیشترین و 123I کم ترین آسیب DNA را ایجاد می کنند. از سوی دیگر افزودن نانوذرات طلا، گادولینیوم و نقره می توانند منجر به افزایش به ترتیب 59%، 56% و 55% آسیب DNA شوند. نتایج این مطالعه نشان می دهد که 125I و 99mTc گزینه های موثرتری برای مهار یا کنترل سلول های سرطانی هستند. علاوه بر این افزودن نانوذرات طلا نیز می تواند منجر به بهبود اثربخشی درمان در اوژه تراپی گردد.

میزان خسارت های ناشی از شکست ترد می تواند بستگی قابل ملاحظه ای به مسیر رشد ترک داشته باشد. به همین دلیل تبیین روش های تئوری مناسب جهت تخمین مسیر شکست در قطعات و سازه های ترکدار از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به این منظور قبلا روش هایی پیشنهاد شده است ولی کاربرد این روشها عمدتا فقط برای بارگذاری مود I خالص مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف از این مقاله ارزیابی دو روش مختلف، موسوم به روش "رشد نموی ترک" و روش "شرایط آستانه شکست" در تخمین مسیر شکست در یک قطعه ترکدار تحت بار مود II خالص می باشد. نتایج تجربی شکست برای قطعه مورد نظر از قبل موجود است. لذا نتایج تئوری حاصل از دو روش فوق را می توان با نتایج تجربی مقایسه نمود. به منظور بررسی اثر ترم های بالاتر تنش روی مسیر تخمین شکست، حالت های مختلفی نیز برای محاسبه تنش محیطی در نظر گرفته می شود. نتایج مقاله نشان می دهد که هر دو روش فوق الذکر می توانند تخمین قابل قبولی را از مسیر تجربی شکست در قطعه مورد نظر ارایه نمایند.

در این مقاله مطالعه عددی تاثیر آشفتگی جریان هوای ورودی بر روی مسیر و شکست جت مایع در جریان عرضی و سرعت و فشار جریان دو فاز در کل میدان جریان انجام گرفته است. روش عددی مورد استفاده برای گسسته سازی معادلات ناویر استوکس، روش شبیه سازی گردابه های بزرگ می باشد و از مدل ترکیبی حجم سیال و تعیین سطح برای مدل سازی دوفاز استفاده شده است. نتایج نشان داد با افزایش شدت آشفتگی، گردابه های موجود در میدان جریان انرژی بیشتری را در خود ذخیره می کنند. در نتیجه طول شکست حدودا 33% و ارتفاع شکست نیز 11% به محل شکست نزدیک می گردد چراکه مکانیزم شکست، متفاوت می شود. همچنین معادله مسیر پاشش جت، در شدت آشفتگی های متفاوت، تغییر چندانی نمی کند، که به دلیل مقدار بسیار ناچیز انرژی دینامیک موجود در نوسانات آشفتگی می باشد. همچنین مسیر جت مایع در هندسه های مختلف نازل مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که مسیر جت مایع برای هندسه های بیضوی و دایروی متفاوت می باشد. در ادامه معادلات مسیر جت برای دو نوع هندسه متفاوت ارائه شده است. اعتبارسنجی نشان می دهد، نتایج بدست آمده در این تحقیق با نتایج دیگر محققین همخوانی مطلوبی دارد.

اغلب سدهای مخزنی روی رودخانه های کوهستانی ساخته می-شود؛ لذا مطالعه قوس و زبری بستر روی مشخصات سیلاب ناشی از شکست سد ضرورت می-یابد. بدین منظور آزمایش هایی در فلومی با قوس 90 درجه در آزمایشگاه مدل های هیدرولیکی دانشکده علوم و مهندسی آب واقع در دانشگاه شهید چمران اهواز انجام شد. سرعت موج در زاویه 45 درجه قوس بیشینه است. همچنین با کارگذاری زبری در طول قوس سرعت کاهش پیدا می کند. به طوریکه که در ارتفاع آب بالا دست 35 سانتی متر سرعت موج در زاویه 45 و 90 درجه نسبت به ابتدای قوس در بستر صاف 25 و 18 درصد افزایش و در بستر با زبری 16 میلی متر 18 و 8 درصد افزایش می یابد. ارتفاع موج در طول قوس به علت افت انرژی جریان کاهش می یابد. کارگذاری زبری باعث افزایش ارتفاع موج می شود. در آزمایشات با بستر صاف ارتفاع موج در زاویه 45 و 90 درجه نسبت به ابتدای قوس 19 و 38 درصد کاهش داشته است. درحالیکه در آزمایشات با اندازه متوسط زبری 20 میلی متر، ارتفاع موج در زاویه 45 و 90 درجه نسبت به ابتدای قوس 33 و 44 درصد کاهش داشته است.

شهرهای جدید، اجتماع و شهرهای برنامه ریزی شده اند که تمام جنبه های توسعه پیش از ساخت وساز آن ها آغاز می شود. افزایش جمعیت کلان شهرهای کشور به خصوص تهران، توسعه کالبدی این شهرها را در مسیری غیرمعقول قرار داده است و زندگی شهروندان و اقشار تازه شهرنشین شده را با معضلات تازه مواجه ساخته است. بر این اساس هدف این تحقیق ارزیابی شاخص های اثر گذار در شهرهای جدید پردیس و هشتگرد می باشد. تحقیق حاضر با توجه به ماهیت موضوع و هدف کلی آن، از نوع توصیفی و تحلیلی بوده و با ابزار پرسشنامه به تعداد 100 نفر انجام گرفته است. متغیر ها در 4 بخش اجتماعی، فرهنگی، زیرساختی و اوقات فراغت مورد ارزیابی قرار گرفته اند. در سنجش میزان کیفیت زندگی از تحلیل مسیر و رگرسیون استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد یک واحد تغییر در انحراف معیار متغیر اختلاط عملکرد و فعالیت و سازگاری فعالیت ها ، باعث می شود تا انحراف معیار متغیر وابسته (عرصه عمومی بافت فرسوده) به اندازه 83 و 77 درصد تغییر کند. نتایج پژوهش نشان می دهد متغیر اوقات فراغت تنها متغیری بوده است که توانسته است تنها به صورت مستقیم بر کیفیت زندگی تأثیر بگذارد. البته چون این متغیر بلافاصله بعد از متغیر کیفیت زندگی وارد معادله شده و به عنوان متغیر وابسته میانی (درونی) در نظر گرفته شده است، بنابراین تأثیر غیرمستقیم بر روی کیفیت زندگی نداشته است.

در دنیای پیشرفته امروز، به ویژه در حوزه های مهندسی مکانیک و صنایع هوافضا، کامپوزیت ها به دلیل ویژگی منحصربه فرد استحکام بالا در کنار وزن کم، جایگاه برجسته ای یافته اند. با این حال، رفتار پیچیده این مواد، تحلیل دقیق و ابزارهای پیشرفته ای را برای مدل سازی و پیش بینی آسیب های ساختاری آن ها می طلبد. پژوهش حاضر با بهره گیری از ترکیب مدل های چندمقیاسی مزو-ماکرو و مفاهیم مکانیک آسیب پیوسته، رویکردی نوین برای تحلیل و ارزیابی خرابی در ساختارهای کامپوزیتی ارائه می کند. این مطالعه از چارچوب مدل های چندمقیاسی شبه همزمان بهره می گیرد که با استفاده از روش های پیشرفته شبیه سازی المان محدود و ابزارهای پردازش تصویر، امکان تحلیل جامع ترک خوردگی زمینه و شکست الیاف را فراهم می سازد. افزون بر این، زیربرنامه ای مبتنی بر مفاهیم مکانیک خرابی پیوسته در نرم افزار المان محدود میتوان توسعه داد که قادر باشد تکامل آسیب ها، از جمله پیشرفت ترک ها، شکست الیاف و پیش بینی بار نهایی شکست سازه های کامپوزیت را به صورت پیش رونده تحلیل کند. از سوی دیگر، به کارگیری روش های هوش مصنوعی، به ویژه در پردازش تصویر، سبب کاهش زمان و هزینه های محاسباتی شده و دقت تحلیل های مکانیکی را به طرز چشمگیری افزایش داده است. این رویکردهای چندمقیاسی هوشمند نقشی کلیدی در بهینه سازی طراحی و پیش بینی دقیق مکانیزم های خرابی ایفا می کنند. این روش ها، به ویژه در کاربردهای پیچیده و حساس هوافضایی، ابزارهای مؤثری برای ارتقای عملکرد و قابلیت اطمینان ساختارهای کامپوزیت ها به شمار می روند.

امروزه اقتصاد کشورهای حوزه خاورمیانه در گرو افزایش نرخ بهره برداری و تولید نفت خام می باشد. با درک این واقعیت که کشف میادین هیدروکربوری عظیم در آینده به ندرت رخ خواهد داد، از این رو برنامه ریزی شرکت های نفتی، تولید بهینه از میادین موجود می باشد. سازند گدوان یکی از مخازن مهم دشت آبادان محسوب می شود که از توالی های شیل و ماسه سنگ تشکیل شده است. حفر چاه های تولیدی در این سازند به دلیل ماهیت ضعیف توالی شیلی همواره یک چالش بوده است. بیش از 90% مشکلات چاه در سازند گدوان ناشی از ناپایداری چاه است. از جمله این مشکلات می توان به ریزش چاه، تنگ شدگی و گیرکردن مته اشاره نمود که منجر به افزایش زمان غیرمولد (‏NPT) و هزینه های حفاری می شوند. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی پایداری چاهی واقع در یکی میادین جنوب غرب ایران بر اساس یک مدل ژئومکانیکی یک بعدی با استفاده از نگارهای چاه پیمایی می باشد. پس از ساخت مدل ژئومکانیکی یک بعدی، جهت ارزیابی پایداری چاه از معیارهای شکست موهر-کولمب و موگی-کولمب استفاده شد. با بررسی نتایج مشخص شد که معیار شکست موهر-کولمب، تخمین بهتری در مورد فشار ریزش ارائه می دهد. همچنین امتداد ریزش های شناسایی شده بر روی نگار تصویری، به صورت شمال غرب-جنوب شرق بوده، که نماینگر جهت تنش افقی حداقل می باشد. برطبق نتایج آنالیز حساسیت، جهت بهینه حفاری برای سازند گدوان، شمال غرب-جنوب شرق بوده و برای انجام حفاری قائم در این سازند مطابق با مدل ژئومکانیکی چاه مورد مطالعه، وزن گل ایمن برابر با LB/G 14/9 تخمین زده شد. نتایج حاصل از این مطالعه می تواند به عنوان یک مرجع برای تعیین پنجره وزن گل بهینه در برنامه ریزی چاه های آتی در این میدان برای مقابله با مشکلات پایداری حفاری استفاده شود.